Zoals ik al eerder meldde begint alles weer te worden zoals het hoort.
Langzaam maar zeker beginnen alle onderdelen van mijn lichaam zich te gedragen.
Gelukkig maar, want ik werd het allemaal behoorlijk zat.

Nu zijn wij dus weer aan het opbouwen voor de eerste evenementen.
Vandaag was het dan ook weer de draad oppakken geblazen, wat ons prima afging.

Gisteren was Door jarig en hadden wij een volle bak.
Ik heb genoeg calorieën en koolhydraten naar binnen gewerkt om een week op te lopen.
Gezellig was het in elk geval zeker.

Jeroen, waarmee wij in Hilversum de Halve marathon zouden lopen vertelde dat hij een ontsteking in zijn spieren heeft en een half jaar niet mag hardlopen.
Erg jammer, want wij hadden er erg veel zin in om met hem samen te lopen.
Het grappige is dat Door misschien zelfs in haar eentje moet lopen, omdat ik de week op de halve marathon voor mijn werk waarschijnlijk naar de VS moet en dus zondag moet reizen.
Het lijkt net het verhaal van de tien kleine negertjes.

Het begint nu steeds eerder licht te worden en ik heb deze week alweer een keer in de ochtend gelopen.
Dat is erg lekker, omdat je echt totaal fris en fit op je werk aankomt.

Progressie

Het lijkt er op dat alles weer goed komt.
Gisteren zijn Door en ik op pad gegaan samen met de jongens (zij op de fiets) en hebben 14 kilometer afgelegd.

Bij ons beide ging het pijnloos en zonder al te veel moeite.
Dat is een mooi vooruitzicht richting het voorjaar.

Ik moet Door wel een beetje afremmen, want zij wilde volgend weekend alweer een paar kilometer meer lopen.
Daar heb ik, als coach, toch maar een stokje voor gestoken.

Vrijdag mag ik nog een keer naar de fysio om de laatste beetjes te laten richten, maar dan denk ik dat het alleen nog maar bergop gaat.

Je blijf lachen als je eenmaal in de molen zit.
Gisteren ben ik op herhaling geweest bij de fysio.

Het resultaat was dat mijn schedelpan ff een milimetertje gelift moest worden, zodat ik weer over mijn rechterschouder kan kijken. Vervolgens moest ook een wervel in het midden van mijn ruggengraat worden behandeld.
Deze was pijnlijk geworden, omdat kennelijk de blokkade van het stukje van vorige week te veel rust op die plek had bezorgd en nu te veel te doen kreeg.

Mijn rug is nu dus op orde en kan ik serieus zien of het allemaal wat helpt.
De twee keer die ik sindsdien heb gelopen waren niet echt prettig, maar wat verwacht je ook als je lichaam ineens op allerlei nieuwe plekken belasting te verwerken krijgt.

Ik doe het nog ff rustig aan, maar bouw wel weer langzaam uit.

Oh ja, de peut dacht dat ik toch ook wel een probleempje met mijn meniscus heb.
Wie weet val ik een dezer dagen wel uit elkaar als het zo door gaat.
Heel goed voor je dat sporten! ;)

SI blokkade

Mijn bezoek aan de therapeut heeft mij weer vertrouwen in de toekomst gegeven.
Hij heeft geconstateerd dat ik een SI-blokkade heb.

Na de nodige vragen en een eerste diagnose mocht ik op de bank.
Het werd snel duidelijk dat er geen ernstige problemen in mijn knie zaten.
De spier aan de binnenkant van mijn knie was inderdaad verrekt,maar met mijn banden en meniscus is gelukkig niets mis.

Vervolgens mocht ik op mijn buik gaan liggen en zag hij direct dat mijn benen ongelijk in lengte waren.
Dit blijkt uit mijn rug te komen.
Aan een kant van mijn heupen zit een blokkade, waardoor inderdaad een been langer is dan de andere.
Hij heeft mij een beweging laten doen, om dit weer los te maken en de blokkade was weg.

Nu mag is de komende zes weken bij hem steeds terug, om dit in de gaten te houden en heb ik ook oefeningen gekregen, om het geheel soepel te maken.
Eerst even een paar dagen verplicht wandelen en dan pas weer rustigaan rennen.

Zijn motto is dat lopen geen pijn mag doen en dus met mij blijft doorzoeken tot het probleem is opgelost.

Ik ben erg blij dat er een licht aan het einde van de tunnel gloort.

Oude man

Je gaat met rusten harder achteruit dan ik had gedacht.
De bijna drie weken niet lopen hebben mijn conditie behoorlijk teruggeschroefd.

Zondag ben ik voor het eerst weer eens gaan lopen om te zien hoe het ging.
Het waren maar ruim negen kilometer, maar ik heb al twee dagen spierpijn.
Met mijn knie is het nog steeds niet helemaal OK, dus ik heb besloten maar weer eens naar de fysio te gaan. Deze keer voor een second opinion.

Het was overigens wel weer lekker om buiten te zijn en te rennen, dus ik verlies de moed nog niet.